Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ

«Νομίζουν ότι μπορούν να μας φοβίσουν, ότι μπορούν να μας λυγίσουν.

Κύριοι βιομήχανοι, εμείς δεν είμαστε σαν τους ανθρώπους σας! Για το χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! 35 μέρες απεργίας είναι μεγάλο σχολείο! Είναι πανεπιστήμιο που δεν έχετε πάει!

Βιομήχανε Μάνεση. Η γενική συνέλευση των χαλυβουργών σου απαντάει!

Άκουσέ το καλά! Είμαστε όλοι απολυμένοι! Πίσω στη δουλειά θα γυρίσουμε όλοι! Σκλάβους δεν θα μας κάνεις! Έλα εσύ μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ!»

Απόσπασμα από το ψήφισμα-κάλεσμα αγώνα των απεργών χαλυβουργίας

Οι εργαζόμενοι στη χαλυβουργία πάνω από ένα μήνα δίνουν μάχη διαρκείας ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία, στις απολύσεις και στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, στην φτώχεια και στην εξαθλίωση. Δίνουν μάχη διαρκείας ενάντια σε όσους τους υποθηκεύουν το παρόν για να τους κλέψουν το μέλλον.

Η απεργία αυτή είναι η μόνη απάντηση που δίνουν στα μαύρα σχέδια της εργοδοσίας. Μετά από γενικές συνελεύσεις οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να πουν όχι στη μετατροπή των συμβάσεων από πλήρους απασχόλησης σε μερικής( από 8ωρο σε 5ωρο) και στην μείωση των αποδοχών έως και 40%, που ήθελε να επιβάλει η εργοδοσία με εκβιαστικές μεθόδους και απειλές για απολύσεις. Η δίκαιη ανυπακοή τους απαντήθηκε σκληρά με τις πρώτες 34 απολύσεις κάποιων από αυτούς και στη συνέχεια με 16 ακόμα απολύσεις. Οι εκβιαστικές αυτές κινήσεις δεν πτοούν τους απεργούς. Οι ίδιοι ξέρουν ότι έχουν πάρει ένα δρόμο χωρίς επιστροφή, αυτόν του ανυποχώρητου, μαζικού και αποφασιστικού αγώνα που οδηγεί στην νίκη.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι και το γεγονός ότι οι αγώνες των εργαζομένων εξαπλώνονται και το τελευταίο διάστημα έχουν πραγματοποιηθεί απεργίες και σε άλλες βιομηχανίες και εργασιακούς χώρους. Στη ΜΕΒΓΑΛ, η αποφασιστικότητα των εργαζομένων για απεργία χωρίς υποχωρήσεις ανέτρεψε τα σχέδια της εργοδοσίας για την απόλυση 3 από αυτούς. Οι εργαζόμενοι της VODAFONE είπαν όχι στις αποφάσεις της διοίκησης για ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας και νίκησαν. Ακόμη, κρίσιμη αποδείχτηκε και η απεργία στην ΑΓΝΟ ενάντια στις απολύσεις και την εργοδοτική τρομοκρατία που ολοκληρώθηκε επιτυχώς παρά τους απεργοσπαστικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς της εργοδοσίας.

Η απεργία των εργαζομένων στη χαλυβουργία Αθήνας είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων και πρέπει όλοι οι εργαζόμενοι στο Θριάσιο να στηρίξουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις των χαλυβουργών. Αντίστοιχα, οι χαλυβουργοί του Βόλου πρέπει να απαγκιστρωθούν από τον εργοδοτικό συνδικαλισμό που κρατώντας μία στάση υποταγής στα μαύρα σχέδια του βιομήχανου Μάνεση, γίνεται υποστηρικτής της αντιδραστικής πολιτικής κυβέρνησης και κεφαλαίου. Πρέπει λοιπόν, οι χαλυβουργοί στο Βόλο να δώσουν ηρωική μάχη δίπλα στους απεργούς της Αθήνας, καθώς από αυτούς εξαρτάται άμεσα η νίκη.

Η επίθεση της εργοδοσίας στους εργάτες της χαλυβουργίας δεν είναι τυχαία, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής που ακολουθεί το κεφάλαιο για να διασωθεί και να υπερβεί την κρίση. Όσο η κρίση βαθαίνει, τόσο εντείνεται η επίθεση στην κοινωνική πλειοψηφία, καταστρέφεται κάθε εργατικό δικαίωμα, κάθε κεκτημένο του λαϊκού κινήματος. Γι’ αυτό, ο αγώνας των χαλυβουργών δεν είναι ένας αγώνας συντεχνιακός, αλλά μία μάχη ζωής ενάντια στην εκμετάλλευση του συνόλου της εργατικής τάξης που προωθείται από τους βιομήχανους και το αστικό μπλοκ εξουσίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-τραπεζιτών. Αφορά όλους τους εργαζόμενους δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, ώστε να δώσουν μία ανατρεπτική απάντηση στην επίθεση της νέας πραξικοπηματικής συγκυβέρνησης και να ανατρέψουν τη χούντα της ΕΕ του ΔΝΤ και του κεφαλαίου.

Γι’ αυτούς τους λόγους είναι αναγκαίο σήμερα η ταξική ενότητα και η αλληλεγγύη των εργαζομένων ώστε να δώσουν ένα πολιτικό αγώνα διαρκείας μέχρι τη νίκη. Η νεολαία ως κομμάτι της κοινωνίας που πλήττεται και καταστρέφεται κάθε δικαίωμα της, πρέπει να σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων και να αγωνιστεί δίπλα σ’ αυτούς ενάντια στο μαύρο μέλλον που της ετοιμάζουν. Εργαζόμενοι, άνεργοι και νεολαία πρέπει από κοινού να δώσουν μία μάχη ανυπακοής και ανατροπής ενάντια στην βάρβαρη πολιτική του κεφαλαίου. Ένα πανεργατικό μέτωπο αγώνα, ρήξης και ανατροπής, κόντρα στον γραφειοκρατικό κυβερβητικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και την λογική του κομματικού φρουρίου του ΠΑΜΕ, θα δώσει την απάντηση του στον εργασιακό μεσαίωνα και στη συγκυβέρνησα του μαύρου μετώπου Παπαδήμου-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των πρωτοβάθμιων σωματείων, οι επιτροπές αγώνα και ο οριζόντιος συντονισμός αυτών είναι αναγκαίες προϋποθέσεις για ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα που θα κατακτήσει όλα τα παραπάνω. Ο συλλογικός ανυποχώρητος αγώνας είναι ο μόνος δρόμος για τη νίκη. Είναι χρέος μας να τους ανατρέψουμε και να παλέψουμε για τη ζωή και το μέλλον μας.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

«ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ» ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΊΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΦΑΓΕΙΟΥ

Άλλοι με έκπληξη, άλλοι με περισυλλογή άλλοι με θυμό και με αγανάκτηση παρατηρήσαμε στις σχολές τα τραπεζάκια της μία εκ των παρατάξεων του μαύρου μετώπου της συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, όπου είχαν αναρτηθεί αφίσες οι οποίες μας προέτρεπαν να χαρίσουμε από τα είδη που δεν έχουμε ανάγκη για να δοθούν με ευθύνη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και των Μη Κερδοσκοπικών Οργανώσεων «Χαμόγελο του παιδιού», «Γιατροί του κόσμου» και «Praxis» στους άπορους αυτής της κοινωνίας.


Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε τέτοιες εναλλακτικές δράσεις άλλοτε οργανωμένες από φορείς της εξουσίας όπως δήμοι, άλλοτε από κρατικοδίαιτες ΜΚΟ και ακτιβιστές και άλλοτε από επιχειρήσεις κτλ που σε κάθε γιορτή θυμούνται την αναγκαιότητα της κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης. Βέβαια γεννάται ένα ερώτημα: Πως τολμούν οι ίδιοι που επιβάλλουν τη χούντα του κεφαλαίου, που μιλούν για άξιους και ανάξιους, για τρομοκράτες και ευσεβείς πολίτες να μας εκλιπαρούν να δώσουμε από το υστέρημά μας για τους συνανθρώπους μας; Πως μπορούν αυτοί που επιβάλλουν χαράτσια και φόρους για να σωθούν οι τράπεζες, για να ικανοποιηθούν οι τοκογλύφοι, για να πάρουν επιδόματα επιχειρηματικότητας οι κάθε μεγαλοεπιχειρηματίες, αυτοί που κλείνουν σχολεία και πανεπιστήμια, λεηλατούν τα ασφαλιστικά ταμεία και κόβουν μισθούς και συντάξεις στο σημείο να μην μπορεί κάποιος να περάσει τα Χριστούγεννα με θέρμανση, να μας λεν ότι το παν είναι να δώσουμε στην ΔΑΠ γάλα εβαπορέ,
pumbers, ντοματοχυμούς και μαλακτικά; Με ποιο δικαίωμα η ΔΑΠ που με πρόταση της στηρίζει το πανεπιστήμιο Διαμαντοπούλου που θα παράγει άπορους εργαζόμενους και ανέργους χωρίς δικαιώματα, παίζει τον ρόλο του διανεμητή και οργανωτή της βοήθειας; Μιας βοήθειας που θα φτάσει στο προορισμό της, όσο έφτασαν τα κέρδη από τα πάρτι στα ταμεία των συλλόγων..


Το ουσιαστικό ερώτημα όμως που αναδεικνύεται από αυτή τη δράση με φόντο την βαθιά κρίση της ΕΕ και του ευρώ είναι το εξής: Είναι άραγε μία υποκριτική πράξη της ΔΑΠ για να πάρει κανένα ψήφο και να το παίξει φιλάνθρωπη; Είναι όντως... Ακόμη και αν είναι λοιπόν, θα ήταν άσχημα κάποιοι φτωχοί να έχουν ένα μελομακάρονο παραπάνω, ένα εβαπορέ παραπάνω, ένα τετράδιο για τα παιδιά τους;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι απλή: Καμία χαρισμένη κονσέρβα δεν θα αποτρέψει το σάπισμα προιόντων στα ράφια των σούπερ μάρκετ και το θάψιμο προιόντων από τα μεγάλα τραστ. Κανένα τετράδιο παραπάνω δεν θα κάνει καλύτερη την εκπαίδευση για ένα άπορο από τη στιγμή που δεν θα μπορεί να σπουδάσει λόγω οικονομικής ανέχειας. Κανένα μελομακάρονο παραπάνω δεν θα σώσει από την πείνα τις στρατιές νεόπτωχων και ανέργων που συνωστίζονται στα συσσίτια. Κανένα φάρμακο παραπάνω δεν θα σώσει ένα παιδί από βέβαια θάνατο τη στιγμή που απαιτούνται 5 ευρώ συν τα δεκάδες με εκατοντάδες ευρώ λειτουργικά έξοδα για την περίθαλψη του. Κανένα παιχνίδι παραπάνω δεν θα αντικαταστήσει το μαύρο μέλλον που ετοιμάζουν στη νέα γενιά. Και τέλος το πιο σημαντικό... καμία βοήθεια της πλάκας από τη ΔΑΠ, το κράτους και το δεξί τους χέρι τις ΜΚΟ, δεν μπορεί να εξαγοράσει την αξιοπρέπεια και το ήθος ενός αγωνιζόμενου νεολαίου, τη αγέρωχη και ανυπόταχτη στάση ζωής ενός απεργού, τη ζεστασιά και θαλπωρή του συλλογικού αγώνα, της ανεξάρτητης από το σύστημα συλλογικότητας, της εργατικού πολιτισμού και δημοκρατίας. Καμιά πράξη αλληλεγγύης δεν μπορεί να αποκαταστήσει την αναγκαιότητα του νικηφόρου αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, τους χούντας των αγορών και της εκμετάλλευσης για την συνολική κοινωνική χειραφέτηση, παρά μόνο να ενταχθεί σε αυτόν.


Στην πραγματικότητα αυτό που προβάλλουν είναι ότι ο άνεργος, ο φοιτητής, ο εργαζόμενος, μες στην μοιρολατρία και την υποταγή, που δέχεται με ευγνωμοσύνη την βοήθεια από τους «φιλεύσπλαχνους» εξουσιαστές της ζωής του και θεωρεί ότι αυτό που του συμβαίνει είναι απλά ζήτημα τύχης και «κάθεται στα αυγά του», σε μια κοινωνία όπου τα δεδομένα δεν ανατρέπονται, είναι ο καλός φοιτητής, εργαζόμενος και άνεργος. Για μας το κεφάλαιο, η ΕΕ, το ευρώ, και οι εκπρόσωποί τους που συγκυβερνούν, όπως και οι υποστηρικτές τους στα πανεπιστήμια είναι τα παράσιτα σε μία κοινωνία που στο 21ο αιώνα, με τα επιτεύγματα που έχει πετύχει η ανθρώπινη εργασία, το μόνο που της μένει για να μην ξαναγυρίσει στον μεσαίωνα είναι να αποτινάξει τα δεσμά της πολιτικής του κεφαλαίου και τους εκφραστές της. Αυτοί δεν μπορούν χωρίς εμάς... εμείς μπορούμε χωρίς αυτούς! Στο κοινωνικό σφαγείο εμείς απαντάμε με κοινωνικό αγώνα διαρκείας, με αγωνιστικό μέτωπο των εργαζομένων και του πληττόμενου λαού για την ανατροπή του μαύρου μετώπου συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ


ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ!

ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ!

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ!

Στα τέλη του Αυγούστου φέτος γυρίσαμε στις σχολές με νέο έτοιμο νόμο ψηφισμένο και το μαύρο μέτωπο του κεφαλαίου να ζητωκραυγάζει μαζί με την Αννούλα για την “ιστόρική” συναινεση των 4/5 της βουλής που ψήφισε τον νέο νόμο πλαίσιο. Η αλήθεια βεβαίως απέχει αρκετά από αυτο.160 καταλήψεις σε ΑΕΙ και ΤΕΙ εγκαινίασαν την νέα ακαδημαική χρονιά που σταδιακά έφτασαν στις 440 και συνέβαλαν σε μαζικούς αγώνες και δυναμικές πορείες για την ανατροπή του νομοσχεδίου εκτρώματος αλλά και εκφράζοντας και την σαφή αμφισβήτηση της χουντας ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ. Η συναίνεση δεν είναι παρά μια συνωμοσία όλων των αστικών κομμάτων για μια επιβολή του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, των μνημονίων αλλά και της παλαιότερης, λίγο, συνθήκης της Μπολόνια. ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ αλλα και η Ντόρα από δίπλα ενώσαν τις δυνάμεις τους προκειμένου να διαλύσουν πλήρως τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και να επιτύχουν την πλήρη σύμπλευση της με τις επιταγές του κεφαλαίου και της αγοράς. Η Ελλάδα είχε ήδη αργήσει να εκτελέσει τις προσταγές της Ευρωπαικής Ένωσης και λίγο με τις πιστωτικές μονάδες, λίγο με την αξιολόγηση είχαμε αρχίσει να μπαίνουμε στο κλίμα, ενώ τωρα είμαστε έτοιμοι να γευτούμε πλήρως αυτή την αναδιάρθρωση που θέλει και έχει ανάγκη το σύστημα στα πλαίσια της καπιταλιστικής κρίσης, που ζούμε.

Η διάρθρωση των σπουδών σε 3 κύκλους μπάτσελορ, μάστερ και μεταπτυχιακό, το όριο στις σπουδές, το τέλος της συνδιοίκησης αλλά και η πλήρης κατήργηση του πανεπιστημιακού ασύλου είναι η κορυφή του παγόβουνου του νέου αυτού νόμου. Το ζήτημα της διοίκησης επίσης αλλάζει πλήρως αφού μπαίνει πλέον τέλος στη διοίκηση του πανεπιστημίου, με τα πολλά ελλατώματα βέβαια, όπως τη ξέραμε μέχρι σημερα. Αντίθετα καθιερώνεται ένα Συμβούλιο του ιδρύματος στο οποίο καλούνται να συμμετέχουν και εξωπανεπιστημιακές προσωπικότητες. Εκτος δηλαδή από τους καθηγητές του ιδρύματος θα συμμετέχουν και εξωπανεπιστημιακοί ,διαφόρων ειδικοτήτων από καθηγητές, προσωπικότητες μέχρι και επιχειρηματίες, οι οποίοι θα έχουν στα χέρια τους το στρατηγικό πλάνο του ιδρύματος.Η συμμετοχή των φοιτητών περιορίζεται στην εκλογή 1 μέλους που θα συμμετέχει στο Συμβούλιο Διοίκησης, ενώ η δυνατότητα παρέμβασης των φοιτητικών συλλόγων στο όργανα συνδιοίκησης παύει. Σημαντικό στοιχείο είναι και η πρόσληψη manager από εξωτερικό ίδρυμα καθιστώντας έτσι κατανοητό οτι πλέον ο σχεδιασμός της χρηματοδότησης αλλά και η ερευνητική και η εκπαιδευτική διαδικασια θα σχεδιάζονται από άτομα τα οποία ουδεμία σχέση δεν έχουν με τη καθημερινότητα και τις πραγματικες ανάγκες του πανεπιστημίου και της νεολαίας. Αποτέλεσμα αυτού θα φαίνεται και στα προγράμματα σπουδών αφου πλέον δεν θα καταρτίζονται με βάση το επιστημονικό και γνωστικό πεδίο του κάθε τμήματος αλλά σύμφωνα με τις ανάγκες του κάθε ''χορηγου''-επιχειρηματία που θα χρηματοδοτεί το κάθε ίδρυμα ή το κάθε μάθημα, παράγοντας έτσι κάθε φορά τους εργαζόμενους και τη γνώση που έχει αυτός και η επιχείρηση του ανάγκη.

Σε πολλά πανεπιστήμια όπως το πανεπιστήμιο Αιγαίου,το ΕΜΠ, το ΑΠΘ αλλά και το δικό μας το πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες για την ανάδειξη αυτού του συμβουλίου με τον ορισμό της εφορεύτικης επιτροπής. Στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας μέλη ορίστηκαν καθηγητές γνωστά δεκανίκια του υπουργείου αλλά και ο πρώην πρύτανης Κ.Μπαγιάτης. Εδώ να τονίσουμε πως το επιχείρημα του να μπει στην θέση αυτή ένας προοδευτικός καθηγητής για να εξασφαλίσει την δικαιότερη εκφορά των διαδικασιών καταρίπτεται.Οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από το υπουργείο και δεν θα μπορούν να επεμβαίνουν σε αυτήν μέλη της ακαδημαικής κοινότητας. Σε πολλά πανεπιστήμια οι σύγκλητοι και οι σύλλογοι των καθηγητών έχουν πάρει αποφάσεις αντίθεσης με το ζήτημα του συμβουλίου διοίκησης και έχουν σταματήσει κάθε διαδικασία για την πραγμάτωση των εκλογών. Στο ΑΠΘ για παραδειγμα οι εκλογές μετά από πιεσεις του συλλόγου διδασκόντων πήραν αναβολή για μετά τις γιορτές καθώς ήταν προγραμματισμένες για τις 20/12. Συνολικά επιχειρείται η πλήρης παράδοση του πανεπιστημίου στα συμφέροντα του κεφαλαίου την μνημονιακή πολιτική προετοιμάζοντας έτσι τη γενιά των 592 ευρώ, της ανασφάλιστης, ελαστικής εργασίας.

Εδώ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας σε αναμονή της ημερομηνίας για τις εκλογές, έχει δημιουργηθεί ένας άτυπος συντονισμός συλλόγων φοιτητών, διδασκόντων και εργαζομένων με σκοπό να εμποδιστεί η εφαρμογή αυτού αλλά και οποιασδήποτε άλλης πτυχής του νόμου. Το φοιτητιτικό κίνημα έχει χρέος μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες, τις συνελεύσεις και τα συντονιστικά του να πάρει καταδικαστικές αποφάσεις και να συμβάλλει ενεργά και αποφασιστικά στην συνολικά ανατροπή του νόμου αλλά και της συνολικής αυτής επίθεσης που δέχονται εργαζόμενοι και νεολαία. Αυτή η μάχη εντάσσεται στη μάχη όλης της κοινωνίας για δημόσια δωρεάν παιδεία και για ένα πανεπιστήμιο για τις ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας. Θέλουν να διαλύσουν κάθε λαϊκή κατάκτηση, τη δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση, να κάνουν την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση προνόμιο των οικονομικά ισχυρών. Θέλουν να φέρουν στην Ελλάδα όλες αυτές τις αλλαγές που έχουν εφαρμοστεί σε αρκετές χώρες του δυτικού κόσμου. Αλλαγές που έφεραν μια πραγματικότητα ενάντια στην οποία εξεγείρονται οι νέοι σε όλο τον κόσμο, από την Γαλλία και την Αγγλία μέχρι τη Χιλή.

Ξέρουμε ότι τώρα είναι η ώρα του ξεσηκωμού. Καλούμε άμεσα τους φοιτητές, τους δασκάλους, του καθηγητές, τους μαθητές και όλη την κοινωνία να παλέψουμε από κοινού με όπλο ένα πανίσχυρο αγωνιστικό ανατρεπτικό μέτωπο για να ανατραπεί αυτό το νομοσχέδιο έκτρωμα, με μαχητικό αγώνα διαρκείας. Αλλά και για την ανατροπή όλης της βάρβαρης πολιτικής, που οδηγεί τους εργαζόμενους και τους νέους στην φτώχεια και την εξαθλίωση, για την ήττα και την πτώση της Χούντας της συγκυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ που καταδυναστεύει τη ζωή μας. Η επίθεση στην εκπαίδευση γίνεται σε βάρος των εργαζόμενων και των παιδιών τους.

Οι καθηγητές στην εφορευτική επιτροπή είνα δαχτυλοδεικτούμενοι. Να παραιτηθούν τώρα!


Να μην επιτρέψουμε να γίνουν εκλογές σε κανένα ίδρυμα.

Να φύγει το μνημόνιο και οι εκφραστές του απο τόσο στη παιδεία όσο και συνολικότερα.

Όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις.

Κάτω το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΕΕ-ΔΝΤ


Παλλαική εξέγερση τώρα!


ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ! ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!


Ζούμε σε μια εκρηκτική εποχή τρομερών δυσκολιών για την κοινωνική πλειοψηφία με την άνευ προηγουμένου επίθεση που έχει εξαπολύσει ο αστικός συνασπισμός εξουσίας αλλά και πρωτόγνωρων δυνατοτήτων. Δυνατοτήτων που έφερε στο προσκήνιο η όξυνση της ταξικής πάλης με τους αγώνες που αναπτύσσονται στην Ελλάδα και διεθνώς. 20 χρόνια μετά τη διακήρυξη του «τέλους της ιστορίας» και των ταξικών αγώνων, της ανάδειξης του καπιταλισμού ως μοναδικού δρόμου, όλα δείχνουν πως αλλάζει άρδην το γενικό στίγμα της εποχής και ότι το ιστορικό προβάδισμα μπορεί να διεκδικηθεί και να κατακτηθεί από τις δυνάμεις της εργασίας και της νεολαίας.

Η περίοδος που διανύουμε σφραγίζεται από το βάθεμα και την περιπλοκή της διεθνούς κρίσης που μαστίζει το σύνολο του καπιταλιστικού κόσμου και ιδιαίτερα την Ευρωζώνη και την Ελλάδα. Τρία χρόνια μετά το πρώτο ξέσπασμα της και τις διάφορες μορφές που εκδηλώθηκε – χρηματοπιστωτική κρίση, «κρίση χρέους», κρίση του Ευρώ, παγκόσμια ύφεση- είναι φανερό ότι εισέρχεται σε μια νέο περίοδο αποσταθεροποίησης. Η διεύρυνση της κρίσης και στις μέχρι πρότινος ισχυρές οικονομίες των χωρών της δύσης (χαρακτηριστική η παροχή «βοήθειας από το ΔΝΤ και στην Ιταλία), παρά τις προσπάθειες υπέρβασης της μέσω του χτυπήματος στα εργασιακά δικαιώματα και την αλλαγή στις νομισματικές πολιτικές, δείχνει ακριβώς το μέγεθος και τη φύση της κρίσης, που δεν πρόκειται για μια απλή κρίση χρέους αλλά για μια πολύ πιο βαθιά δομική καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης. Η μεταφορά και η εκδήλωση της κρίσης από την περιφέρεια στις καπιταλιστικές μητροπόλεις καθώς και η αδυναμία εύρεσης αστικής στρατηγικής υπέρβασης έρχεται να διαψεύσει την κυρίαρχη ρητορεία περί «τεμπέληδων Ελλήνων» και «απείθαρχου νότου» και να επιβεβαιώσει το δομικό χαρακτήρα της. Ο αντιφατικός τρόπος με τον οποίο γίνεται προσπάθεια να επιτευχτεί η σταθεροποίηση του συστήματος, η όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ επιμέρους αστικών τάξεων (χαρακτηριστικό πεδίο ανάπτυξης τους αποτελούν τα «σχέδια» για την πορεία της Ευρωζώνης) αλλά και η αδυναμία ενσωμάτωσης λαϊκών τάξεων σε ένα νέο θετικό πρόταγμα, που διαφαίνεται από την άνοδο των ταξικών αγώνων διεθνώς, δείχνουν τα όρια των προσπαθειών των κυρίαρχων τάξεων για διέξοδο από τον κυκεώνα της κρίσης. Ταυτόχρονα οξύνονται οι ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, πράγμα που σηματοδοτεί την εν δυνάμει μεταβολή του συσχετισμού δύναμης σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Με στόχο αρχικά την αύξηση της κερδοφορίας και δευτερευόντως την αύξηση των σφαιρών επιρροής από τα επιμέρους ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Το Ευρώ παραμένει το πλέον διαδεδομένο και στρατηγικό σχέδιο στους κόλπους των ευρωπαίων αστών για έξοδο από την κρίση. Αυτό εξηγεί τη λυσσασμένη μάχη που δίνεται πολιτικά και ιδεολογικά από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ώστε να μην βγει η Ελλάδα από το νόμισμα. Η σωτηρία του Ευρώ περνάει μέσα από την επιβολή άγριων, αντιλαϊκών μέτρων, τις παρεμβάσεις δημοσιονομικού χαρακτήρα και την ενίσχυση του ρόλου των υπερεθνικών οργανισμών παρακάμπτοντας και δρώντας συμπληρωματικά με τους εθνικούς αστικούς θεσμούς. Γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρο ότι η εναντίωση στην αντιλαϊκή πολική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ περνά σήμερα αναμφισβήτητα μέσα από την ρήξη με το ευρώ και την πολιτική που αυτό επιβάλλει.

Παγκοσμίως η ταξική πάλη οξύνεται. Από την καρδιά του σύγχρονου καπιταλισμού με το κίνημα Occupy Wall Street και τις απεργίες στο Γουισκόνσιν και του Οκλαντ μέχρι τις αραβικές εξεγέρσεις, το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα στη Χιλή και τον αγώνα ενάντια στον αφοπλισμό του λαϊκού απελευθερωτικού στρατού στο Νεπάλ, οι λαοί κλιμακώνουν τον αγώνα τους.

Από την άλλη στην Ελλάδα, η εισβολή του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο κατάφερε να σφραγίσει τις εξελίξεις και να μεγαλώσει το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ του αστικού συνασπισμού εξουσίας και των λαϊκών στρωμάτων. Ρήγμα που αναμφίβολα οφείλεται στην γενικότερη αδυναμία αστικού σχεδίου υπέρβασης της κρίσης προκαλώντας κρίσης στις σχέσεις εκπροσώπησης, τις εσωτερικές αντιθέσεις , τη διάρρηξη των παραδοσιακών συμμαχιών του κεφαλαίου. Το νέο δυναμικό στοιχείο ωστόσο είναι η αδυναμία του να καθυποτάξει τις ανερχόμενες, ανατρεπτικές, μαζικές αγωνιστικές τάσεις του λαού. Οι μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις του προηγούμενου έτους, το κίνημα των πλατειών, η πρόσφατη έξαρση του φοιτητικού κινήματος και οι μεγαλειώδεις καταλήψεις είναι ενδεικτικές. Κορυφαία εκδήλωση αυτών των τάσεων είναι η 48ωρη απεργία στις 19-20/10 και ο μαζικός ξεσηκωμός στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου που αποτελούν ένα ανώτερο ποιοτικό βήμα στην παρατεταμένη ταξική αντιπαράθεση που ξεκίνησε με το μνημόνιο, όπου ο λαός είπε το δικό του ΟΧΙ και δεν περιορίστηκε μόνο στο αίτημα «να μην περάσουν τα μέτρα» αλλά έθεσε ως αίτημα την ανατροπή της ίδιας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του σφαγείου ΕΕ-ΔΝΤ. Βήμα, καθώς και επειδή ο λαός, σε μεγάλα τμήματα, πήρε μέρος στις πολύμορφες κινητοποιήσεις, και αναδείχθηκε ως συλλογικό υποκείμενο μέσω των συνδικάτων, μαζικών φορέων, αλλά και συνελεύσεων σε χώρους δουλειάς και τις γειτονιές.

Αυτή την ανοδική τάση του λαϊκού κινήματος έρχεται κυρίαρχα να αναχαιτίσει επιθετικά αλλά και να ενσωματώσει η δημιουργία «κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας», υπό τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας, που στηρίζεται από το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και έχει Πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Παπαδήμο. Μπροστά στη δυνατότητα το λαϊκό και εργατικό κίνημα να γίνει ένα αντίπαλο δέος ανατροπής της επίθεσης, το αστικό πολιτικό σύστημα πραγματοποιεί μια επιθετική αναδίπλωση με στόχο την πολιτική-αυταρχική θωράκιση του και την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης «κατά του εχθρού λαού», κάτι που δεν θα μπορούσε να κάνει μόνη της η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, παρά την εγχώρια και διεθνή στήριξη. Στόχος αυτής της κυβέρνησης είναι , μέσα από μία πρωτοφανή ιδεολογική τρομοκρατία, να εφαρμόσει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα μαζικής εξαθλίωσης που έχουν ήδη ψηφιστεί με την «αναγκαία αποφασιστικότητα», να ψηφίσει τη νέα «δανειακή σύμβαση» και το νέο Προϋπολογισμό λιτότητας που θα βάλει τα οικονομικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα του λαού «στο γύψο» τις επόμενες δεκαετίες και να μας δέσει ακόμα πιο στενά στο άρμα του Ευρώ και τη ΕΕ. Είναι κυβέρνηση πολέμου ενάντια στο λαό και τη νεολαία, είναι πέρα και έξω από τη λαϊκή βούληση, δεν έχει καμία λαϊκή νομιμοποίηση και δεν πρέπει να έχει καμία περίοδο χάριτος.

Το ΠΑΣΟΚ έχοντας αναλάβει μέχρι τώρα επιτελικό ρόλο στην επίθεση ως κυβέρνηση, παρουσιάζει μια δραματική καθίζηση της επιρροής του, ιδιαίτερα σε στρώματα με τα οποία παραδοσιακά είχε ισχυρούς δεσμούς. Η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ σε κύριο εκφραστή των αστικών συμφερόντων κορυφώνεται, ενώ στα πλαίσια αδυναμίας υπογραφής ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου στα πρότυπα της σοσιαλδημοκρατίας, δημιουργείται η δυνατότητα απεγκλωβισμού κοινωνικών δυνάμεων που είτε αναζητούν ένα διαφορετικό κοινωνικό συμβόλαιο, είτε, και αυτό αποτελεί υπαρκτό ρεύμα, έρχεται σε ρήξη με λογικές συνδιαχείρισης. Η τάση αυτή εκφράζεται με ακραία αντιφατικό τρόπο σε μια σειρά σωματείων και εργατικών κέντρων (ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ΠΟΕ-ΟΤΑ, Σιδηροδρομικοί). Παρόλα αυτά, στο χώρο της κεντροαριστεράς, αναπτύσσονται σχέδια ενσωμάτωσης του κόσμου της βάσης του ΠΑΣΟΚ, προτάσσουν την αντιπολίτευση – είτε από τα μέσα είτε και από τα έξω- με το ΠΑΣΟΚ , πάντα μέσω του κοινοβουλευτικού δρόμου και με προσανατολισμό την αναζήτηση του παλιού καλού ΠΑΣΟΚ και μιας άλλης διαχείρισης στα πλαίσια του συστήματος. Η ΝΔ με τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση Παπαδήμου έχασε ακόμα και το όποιο αντι-μνημονιακό προφίλ που προσπαθούσε να φτιάξει, στερώντας έτσι μια πολύτιμη εφεδρεία του συστήματος, ως εναλλακτικός διαχειριστής της αστικής επίθεσης. Η υπευθυνότητα του εναλλακτικού διαχειριστή αποτελεί βασικό στοιχείο για τη σταθερότητα του αστικού συνασπισμού εξουσίας. Η ,μεγάλη διαφορά της από το ΠΑΣΟΚ σε δημοσκοπικό επίπεδο δεν την κάνει ηγεμονική δύναμη στο αστικό στρατόπεδο, πολύ δε περισσότερο στη συνείδηση των πληττόμενων κομματιών. Το ΛΑΟΣ με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση ήρθε να επιβεβαιώσει το ρόλο του ως ακροδεξιό δεκανίκι του συστήματος την ίδια στιγμή που στο εσωτερικό του δρουν ακραία φασιστικά στοιχεία και μάλιστα καταλαμβάνουν υπουργικούς θώκους. Με την ενεργή εμπλοκή του και από κυβερνητικές θέσεις στην υλοποίηση της επίθεσης συμβάλλει ώστε να μετατοπιστεί συνολικά το φάσμα της συζήτησης προς τα δεξιά ώστε να προωθηθούν πτυχές της επίθεσης. Το ΚΚΕ παρά τις θετικές μετατοπίσεις που πραγματοποιεί το τελευταίο χρονικό διάστημα κάτω από την πίεση του κινήματος και της εξ αριστερών κριτικής του, παρουσιάζει στρατηγικές ανεπάρκειες στην πολιτική του πρόταση για το κίνημα. Υιοθετεί το «Κάτω η κυβέρνηση και τα κόμματα που τη στηρίζουν» αλλά με εκλογές, αρνείται τον «αριστερό κυβερνητισμό» ωστόσο προτείνει μια λαϊκή εξουσία που θα έρθει μέσα από την αλλαγή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών υποτιμώντας τη δυνατότητα του κινήματος να πετυχαίνει νίκες στο σήμερα, σαν αποτέλεσμα του στρατηγικού του ελλείμματος να αρθρώσει ένα πολιτικό σχέδιο ανατροπής της επίθεσης. Τα αντιφατικά χαρακτηριστικά που προκύπτουν από τις πολιτικές μετατοπίσεις και τις διεργασίες στο εσωτερικό του αποτυπώνονται και στις διαδικασίας του μαζικού κινήματος, όπως αυτή της απεργίας της 20ης Οκτώβρη, που ενώ βρέθηκε με τα υπόλοιπα κομμάτια του κινήματος, επέλεξε την πολιτική και οργανωτική περιχαράκωση σε σχέση με αυτά. Είναι επίδικο στο επόμενο χρονικό διάστημα κάτω από την πίεση αυτή να επέλθουν αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο το ΚΚΕ δρα και ασκεί πολιτική, σε μια κατεύθυνση αγωνιστικής ταξικής ενότητας

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ με την αντιφατική συμμετοχή του στο κίνημα, από τη μια αδυνατεί να διατυπώσει γραμμή ρήξης με το Ευρώ, την ΕΕ και το δημόσιο χρέος και από την άλλη με τον αριστερό κυβερνητισμό του και την εμμονή στο αντιμνημονιακό μέτωπο, θέτει όρια όσον αφορά τη στήριξη του κινήματος. Ενώ ο ρόλος που επιφυλάσσει για το κίνημα είναι να αποτελεί «διαπραγματευτικό χαρτί» σε σχέδια αριστερών κυβερνήσεων, πράγμα που δημιουργεί σημαντικές αντιφάσεις στο εσωτερικό του. Η άνοδος του λαϊκού κινήματος και η εξ αριστερών κριτική οξύνουν αυτές τις αντιφάσεις.

38 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη η είσοδος στην κυβέρνηση τεχνοκρατών – ανθρώπων του κεφαλαίου και των υπερεθνικών οργανισμών, των υμνητών της χούντας και του Μεταξά δεν συνιστά απλά «θεσμική εκτροπή» αλλά και ποιοτική τομή στους όρους άσκησης εξουσίας και στην περαιτέρω αντιδραστικοποίηση του αστικού μπλοκ εξουσίας.

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ – Ο ΝΟΜΟΣ ΕΚΤΡΩΜΑ 4009 ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ

Η πρωτοφανής συμπαράταξη των τριών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ) για την ψήφιση ενός εκπαιδευτικού νόμου και μάλιστα μέσα στο καλοκαίρι, ο οποίος έρχεται να κατοχυρώσει και θεσμικά τη μετάλλαξη αυτού που οριζόταν από τη μεταπολίτευση και μετά ως πανεπιστήμιο, αποκαλύπτει τη βαθύτερη επιδίωξη όλων των δυνάμεων του συστήματος για υπέρβαση της οικονομικής κρίσης σε βάρος των εργαζομένων και της νεολαίας. Προσπαθώντας ταυτόχρονα να «κάνουν την κρίση τους ευκαιρία».

Για τις δυνάμεις του κεφαλαίου, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, η απάντηση απέναντι στη κρίση είναι μία: Η δημιουργία ενός νέου μοντέλου εργαζομένου, όπως το θέλουν αυτοί για την εξυπηρέτηση της κερδοφορίας τους. Ενός εργαζομένου ο οποίος θα είναι: Ευέλικτος, με πολύ πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας. Φθηνός, δηλαδή όσο το δυνατόν πιο ανέξοδος για τον εργοδότη. Ειδικευμένος και αναλώσιμος, ο οποίος δε θα έχει διευρυμένη αντίληψη του εργασιακού του αντικειμένου και ο οποίος ως εκ τούτου δεν μπορεί να «στεριώσει» μακροπρόθεσμα σε μια θέση εργασίας. Εξατομικευμένος, με παντελή έλλειψη συλλογικών αναπαραστάσεων, στην προοπτική μιας ατομικής – άρα πιο αναποτελεσματικής – διαχείρισης της πραγματικότητας που βιώνει. Για τη δημιουργία και τη μακροχρόνια ύπαρξη ενός τέτοιου μοντέλου, είναι προφανώς αναγκαίες ριζικές αλλαγές στο σύνολο των εκπαιδευτικών μηχανισμών:

· Τσάκισμα της Εργασιακής Προοπτικής – Κατάργηση της Συλλογικής Κατοχύρωσης του πτυχίου.

Ο νέος νόμος διασπά επί της ουσίας την ενιαιότητα του τίτλου σπουδών και καταστρέφει το ενιαίο γνωστικό αντικείμενο. Αποστοιχίζει πλήρως τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα που το πτυχίο κατοχυρώνει, μέσω των τριών κύκλων σπουδών (bachelor,master,διδακτορικό), με το σύστημα ECTS στην κατεύθυνση Κεντρικού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης, με τα ατομικά/ευέλικτα προγράμματα σπουδών. Ταυτόχρονα εντάσσει τα πτυχία στο Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων (ΕΠΠ) σε οκτώ βαθμιδες. Τελικά οι σπουδές μετατρέπονται σε ένα άθροισμα διάσπαρτων ατομικών δεξιοτήτων και πληροφοριών, βάζοντας τον φοιτητή – μελλοντικό εργαζόμενο σε μια διαδικασία ανταγωνισμού ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή συλλογικής κατοχύρωσης. Αυτή η διαδικασία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μη ύπαρξη συλλογικών συμβάσεων στην εργασία.

· Ένταση της Επιχειρηματικής και Ανταποδοτικής λειτουργίας των ιδρυμάτων

Ο νόμος – πλαίσιο για την εκπαίδευση έχει σαν βασικό στόχο την υλοποίηση και επιτάχυνση της επιχειρηματικοποίησης των πανεπιστημίων, δηλαδή την οργανική και στενή σύνδεσή τους με την αγορά και τις εκάστοτε επιδιώξεις του κεφαλαίου. Πιο συγκεκριμένα η χρηματοδότηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ συνδέεται άμεσα με την ανταπόκριση στα κριτήρια της αξιολόγησης. Προφανώς υπό τη δαμόκλειο σπάθη της περικοπής της χρηματοδότησης μεθοδεύεται η πλήρης ευθυγράμμιση των ιδρυμάτων με τη στρατηγική του κεφαλαίου και με τις επιδιώξεις της αγοράς. Πράγμα δεν περιορίζεται στις διοικητικές υπηρεσίες αλλά γενικεύεται και καθιερώνεται σε κυρίαρχες όψεις του πανεπιστημίου δηλαδή την αποδοτικότερη για το κεφάλαιο οργάνωση της παραγωγής της έρευνας και της παραγόμενης γνώσης. Όχι μόνο αυτό αλλά το νέο νομοσχέδιο περιλαμβάνει ακόμα και τη χρηματοδότηση θέσεων καθηγητών και γνωστικών αντικειμένων από ιδιώτες, μετατρέποντας έτσι τα φοιτητικά αμφιθέατρα σε άμεσο προθάλαμο μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων. Τέλος, στα νέα μέτρα περιλαμβάνονται και λειτουργίες όπως τα φοιτητικά δάνεια που θα συνδέονται με την απόδοση των φοιτητών και την προσφορά της εργασίας τους εντός του πανεπιστημίου.

· Αυταρχικοποίηση της Λειτουργίας του Πανεπιστημίου και Εντατικοποίηση των Σπουδών

Οι εντατικοποιημένοι ρυθμοί σπουδών, τα προαπαιτούμενα, οι αλυσίδες μαθημάτων και οι διαγραφές φοιτητών έρχονται να συμπληρώσουν το πάζλ του νέου πανεπιστημίου. Επιτυγχάνεται έτσι, η όξυνση των ταξικών φραγμών, ενώ ο ελεύθερος χρόνος εξαφανίζεται. Ταυτόχρονα, εντείνεται η πειθάρχηση της νεολαίας, η οποία ωθείται στον ατομικό δρόμο και στον ανταγωνισμό μεταξύ της. Μέσα από την προσπάθεια υποταγής του φοιτητή στο καθηγητικό κατεστημένο εμπεδώνεται η υποταγή του ως αυριανός εργαζόμενος στην εργοδοσία. Παράλληλα, στο νέο πανεπιστήμιο των αυταρχικών συμβουλίων διοίκησης και των manager οι αποφάσεις των φοιτητών δεν θα διαδραματίζουν κανένα ουσιαστικό ρόλο καθώς η δυνατότητα παρέμβασης των φοιτητικών συλλόγων απαγορεύεται. Τέλος, με αυτό τον τρόπο, η κυβέρνηση θα καταφέρνει να υλοποιεί αναίμακτα τις εκάστοτε αναδιαρθρωτικές τομές, θωρακιζόμενη απέναντι στις φοιτητικές αντιστάσεις.

l Κατάργηση κάθε έννοιας Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας

Στα πλαίσια της συνολικότερης λιτότητας, η δραματική μείωση της χρηματοδότησης των ιδρυμάτων οδηγεί ήδη σε κλείσιμο και συγχωνεύσεις σχολών. Επίσης μετακυλύεται το κόστος φοίτησης στους φοιτητές μέσω της επιβολής διδάκτρων, της σταδιακής κατάργησης των δωρεάν συγγραμμάτων, της περικοπής παροχών όπως η σίτιση και η στέγαση και μέσω της καθιέρωσης φοιτητικών δανείων. Όλα αυτά αναδεικνύουν πως στο νέο πανεπιστήμιο θα αποτελεί ξένο σώμα κάθε έννοια δημόσιου και δωρεάν.

l Κατάργηση του Ασύλου

Καταργείται ο θεσμός του ασύλου, ένας θεσμός κατάκτηση του λαϊκού κινήματος, προκειμένου να αποφευχθεί η συγκρότηση πολιτικά επικίνδυνων κινημάτων και ριζοσπαστικών πρακτικών. Σκοπός της κατάργησης είναι επίσης, να σταματήσουν τα πανεπιστήμια να αποτελούν κέντρα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής και προάσπισης των φοιτητικών και λαϊκών αγώνων. Το φοιτητικό και ευρύτερα το λαϊκό κίνημα θα υπερασπιστεί και θα κατοχυρώσει το άσυλο στην πράξη.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ – ΕΕ – ΔΝΤ

Μπροστά στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και τις εκρηκτικές καταστάσεις που δημιουργεί η κρίση αλλά και με τους αγώνες που αναπτύχθηκαν, όλα είναι διαφορετικά. Όλα δείχνουν πως μπαίνουμε στην καρδιά μιας αναμέτρησης που όμοιά της δεν έχει ξαναγνωρίσει η Ελλάδα μεταπολεμικά. Το μεγάλο ζητούμενο είναι ξαναβρεθεί στο προσκήνιο ο εργαζόμενος λαός, η νεολαία και το κίνημα τους. Για να γίνει αυτή η αναγκαιότητα πράξη, χρειάζεται να οικοδομηθεί άμεσα ένα πολιτικό αντίπαλο δέος μέσα στην ελληνική κοινωνία, ένα κοινωνικο-πολιτικό μέτωπο ρήξης κι ανατροπής της άθλιας ταξικής κυβέρνησης αστικής σωτηρίας, και συνολικά του μάυρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, για να σαρωθεί το σύγχρονο σφαγείο ΕΕ-ΔΝΤ . Ένα μέτωπο που στην προμετωπίδα του θα έχει την αποδέσμευση από την ΕΕ και την ΟΝΕ, τη διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών και στρατηγικών πυλώνων της οικονομίας κάτω από εργατικό έλεγχο καθώς και την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εργαζομένων και του λαού. Ένα μέτωπο ρήξης και ανατροπής που θα έχει κορμό το ταξικά ανασυγκροτημένο και πολιτικά επικίνδυνο εργατικό κίνημα διαρκείας και θα συμπεριλαμβάνει τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα κόντρα στον κυβερνητικό και αστικοποιημένο συνδικαλισμό των ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ, αποφεύγοντας λογικές περιχαράκωσης. Γι' αυτό και ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων αποτελεί ένα ελπιδοφόρο όχημα, το οποίο οφείλει να διευρυνθεί και με άλλους αγωνιστές, σωματεία, ομοσπονδίες και συνδικάτα και να αποτελέσει ένα διακριτό ρεύμα μέσα στο εργατικό κίνημα, ένα ρεύμα που με όρους αγωνιστικής ταξικής ενότητας θα πρεσβεύει τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας. Η δημιουργία λαϊκών επιτροπών στις γειτονιές και η αναζωπύρωση των συνελεύσεων στις γειτονιές αυτές απέναντι στα νέα μέτωπα που ανοίγονται – εφεδρείες, χαράτσια, ιδιωτικοποιήσεις – αποτελούν κομβικό σημείο στην προσπάθεια του κινήματος να ενδυναμωθεί και να αναπτύξει σοβαρές κοινωνικές αντιστάσεις. Στα πλαίσια αυτά και το φοιτητικό κίνημα καλείται να συνδράμει σε αυτήν την υπόθεση απ’ τη σκοπιά της νεολαίας εκφράζοντας παράλληλα τις συνολικότερες αγωνιστικές τάσεις και διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στους κόλπους της και συγκροτώντας ένα ανατρεπτικό πολιτικό ρεύμα εντός της.

Η ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΕΝΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Αντικυβερνητικό, αντιΕΕ, αντι-ΔΝΤ, αντι-μνημονιακό, ανατρεπτικό, που θα διαμορφώνει ένα πλειοψηφικό ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, στη βάση της υπεράσπισης των συμφερόντων και των αναγκών της σπουδάζουσας νεολαίας, απ' τη σκοπιά της εργασιακής προοπτικής και των όρων φοίτησης, που δε θα αρκείται στην υπεράσπιση των κεκτημένων και τους αγώνες εντός ορίων, που θα παλεύει να πληρώσει την κρίση το κεφάλαιο. Που θα συγκρούεται με την πολιτική αυτή, κατανοώντας ότι ο δρόμος της ανατροπής στο πλευρό των εργαζόμενων αποτελεί τη μόνη λύση για τα συμφέροντα μας ως απάντηση στην κρίση του συστήματος.Που θα συγκρούεται με τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και κάθε άλλο επίδοξο διαχειριστή της ίδιας πολιτικής. Που θα παλεύει για σύγκρουση και ρήξη με την ΕΕ στην κατεύθυνση διάλυσης τέτοιων ολοκληρώσεων καθώς είναι ενάντια στα συμφέροντα εργαζομένων και νεολαίας. Που θα παλεύει για την ανατροπή των μνημονίων, του μεσοπρόθεσμου και όλων των αντιλαϊκών αντεργατικών μέτρων που αυτά φέρνουν που εν τέλει θα παλεύει να ανατρέψει την αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Μετωπικό και σύμμαχο το σύνολο των χώρων της εκπαίδευσης. Που θα αποτελεί τον κρίκο ενοποίησης των επιμέρους αγώνων της νεολαίας, για την εμφάνιση ενός ριζοσπαστικού παννεολαιίστικου κινήματος κόντρα στην πολυδιάσπασή της. Που θα προσπαθεί να συντονίζεται με άλλες αγωνιζόμενες μερίδες της εκπαίδευσης και της κοινωνίας. Που θα παλεύει για έναν ενιαίο και δημοκρατικό συντονισμό των φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων, που θα προσπαθεί να συντονίζεται με άλλες αγωνιζόμενες μερίδες της εκπαίδευσης και της κοινωνίας. Φοιτητικό κίνημα σε ΑΕΙ και ΤΕΙ γιατί τα συμφέροντα φοιτητών – σπουδαστών είναι κοινά, κοινά με τις ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζομένων και όχι του καθηγητικού κατεστημένου. Με απεύθυνση και κάλεσμα σε κοινό αγώνα προς το μαθητικό κίνημα και τους μαθητές που προετοιμάζονται να γίνουν η γενιά της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Με πανεκπαιδευτική – πανεργατική απεύθυνση, που θα συνδέεται με τους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, για τη ανατροπή της αντιεκπαιδευτικής και αντεργατικής πολιτικής. Που θα δρα εξώστρεφα, θα αγκαλιάζεται από τν κοινωνία και θα αγκαλιάζει όλες τις τάσεις αμφισβήτησης και αγώνα. Που θα αποτελεί πραγματικό πυροδότη κοινωνικών αγώνων απέναντι στην πολιτική που εφαρμόζει η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ - ΛΑΟΣ.

Αμεσοδημοκρατικό και ανεξάρτητο, που θα δημιουργεί τις δικές του μορφές οργάνωσης, αυτοτελείς και ανεξάρτητες από την κατεστημένη πολιτική των εκπροσώπων και των επιτελείων, που θα στηρίζεται στις γενικές συνελεύσεις και στις συντονιστικές τους επιτροπές όπου οι ίδιοι οι φοιτητές θα παράγουν πολιτική με βάση τις ανάγκες και τα δικαιώματά τους. Που λειτουργεί σαν ζωντανό κύτταρο πολιτικής και ζύμωσης του κόσμου του αγώνα, του κάθε αγωνιστή που θα κάνει κτήμα του το συλλογικό συμπέρασμα στη βάση της συνδιαμόρφωσης και της σύνθεσης. Που θα συνδυάζει την παράδοση του νικηφόρου τριπτύχου Συνελεύσεις- Καταλήψεις- Διαδηλώσεις με νέες πολυποίκιλες μορφές που αναδείχτηκαν και στη μάχη των πλατειών.

Πανελλαδικό, που θα ενοποιεί το σύνολο της σπουδάζουσας νεολαίας πάνω στη βάση των κοινών αναγκών και δικαιωμάτων της, ενώ θα δρα ενάντια σε κάθε προσπάθεια των καθεστωτικών παρατάξεων να διαπραγματευτούν στο όνομα του φοιτητικού κινήματος τους όρους υποταγής των φοιτητων, ένα φοιτητικό κίνημα που θα συγκροτείται σε ζωντανούς φοιτητικούς συλλόγους. Που θα στηρίζεται στις γενικές συνελεύσεις που θα διεξάγονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, στις οποίες οι ίδιοι οι φοιτητές θα παράγουν πολιτική με βάση τις ανάγκες και τα δικαιώματά τους. Κόντρα στο ΕΣΥΠ (Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας) και τη σύνοδο των Πρυτάνεων, κόντρα στη λογική της ΔΑΠ για συγκρότηση του ΕΣΥΦ (Εθνικό Συμβούλιο Φοιτητών), με ένα φοιτητικό κίνημα διαρκείας του οποίου η πανελλαδική δράση κατοχυρώνεται μέσα από τις ανοιχτές διαδικασίες των πανελλαδικών συντονιστικών των Γενικών Συνελεύσεων, των οποίων η δημοκρατική ανασυγκρότηση είναι ζητούμενο για την ΕΑΑΚ, καθώς και των ανοιχτών συντονιστικών επιτροπών τους. Ενάντια σε οποιαδήποτε προσπάθεια διάλυσης της ενιαιότητας των Φοιτητικών Συλλόγων και των διαδικασιών τους. Ενάντια της συγκρότηση κομματικών, αυτοαναφορικών δομών, που δρουν ενάντια στις Γενικές Συνελεύσεις και διασπαστικά ως προς τις μαζικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των συλλόγων (π.χ. ΜΑΣ). Βασικός μοχλός και πυροκροτητής του φοιτητικού κινήματος αποτελεί το επιτυχημένο εγχείρημα των σχημάτων της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης. Με ξεκάθαρο ηγεμονικό – πρωτοπόρο ρόλο στις πρόσφατες μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του, με διακριτό, ριζοσπαστικό και ανεξάρτητο λόγο και παρέμβαση μέσα στις σχολές κόντρα στις συντεχνιακές λογικές, κόντρα στις παρατάξεις – ιμάντες μεταβίβασης κομματικών οδηγιών.

ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ, ΤΩΝ ΑΝΥΠΟΧΩΤΗΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!

Στα είκοσι χρόνια της η Ε.Α.Α.Κ. έχει παίξει πρωτοπόρο ρόλο στον ορισμό και την οριοθέτηση μιας άλλης Αριστεράς, των ανυποχώρητων ανατρεπτικών αγώνων διαρκείας, που μορφώνει τους αγωνιστές μέσα στη φλόγα του κινήματος, ανεξάρτητα και σε ρήξη με την αστική ιδεολογία, που αναδεικνύει την ανάγκη για μία άλλη κοινωνία. Η Ε.Α.Α.Κ. έρχεται να εκφράσει και να συνδεθεί με το ευρύτερο αντικαπιταλιστικό ρεύμα που δυναμώνει στην κοινωνία. Θα προχωρήσει σε πρωτοβουλίες κοινού πολιτικού συντονισμού με όλα τα σχήματα στους εργασιακούς, εκπαιδευτικούς και μαθητικούς χώρους ώστε η Αντικαπιταλιστική Αριστερά να εμφανιστεί ενιαία και με τους καλύτερους δυνατούς όρους στους κοινωνικούς αγώνες της επόμενης περιόδου. Το κίνημα έχει ανάγκη την αυτοτελή παρουσία της Αντικαπιταλιστικής Επαναστατικής Αριστεράς ιδιαίτερα τώρα που η ταξική επίθεση από του αστούς εντείνεται. Με επίγνωση των μέχρι τώρα αδυναμιών της η Ε.Α.Α.Κ επιδιώκει την εμβάθυνση της πολιτικής - ιδεολογικής σύγκλισης των δυνάμεών της σε βαθύτερο πολιτικό - ιδεολογικό επίπεδο, με χάραξη μίας μακροπρόθεσμης στρατηγικής για τα μέτωπα μέσω ενός δημοκρατικού μοντέλου οργάνωσης που θα διασφαλίζει την πολυφωνία και θα προάγει τη βαθύτερη πολιτική ενοποίηση, επιδιώκοντας πάντα τη σύνθεση και με στόχο το δεύτερο γύρο της νικηφόρας επανεμφάνισης του κινήματος, θα πρέπει να είναι το επίδικο.


ΕΝΙΑΙΑ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ

ΑΡΙΣΤΕΡΗ

ΚΙΝΗΣΗ


σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ ΣΕ ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΡΓΑΣΙΑ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Συνάδελφοι,

Την τελευταία βδομάδα διανύουμε μία από τις πιο κρίσιμες καμπές μετά την μεταπολίτευση για τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα και την γενιά μας. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών με την κυβέρνηση συνεργασίας, την νέα δανειακή σύμβαση, την επιβολή της ΕΕ και τα μέτρα που θα ακολουθήσουν, καθώς και την νέα πιο μαχητική και ανατρεπτική απάντηση της ίδιας της κοινωνίας από την τελευταία, μεγαλειώδη 48η απεργία και ύστερα, θα καθορίσουν κατά κύριο λόγο τους όρους με τους οποίου θα ζούμε για τα επόμενα δέκα χρόνια τουλάχιστον. Μας ρίχνουν το γάντι: «Ή εμείς ή εσείς». Σε όλο το κόσμο οι εστίες οργής και αντίστασης πληθαίνουν. Το «κάτω η κυβέρνηση» της τελευταίας απεργίας είναι μόνο η αρχή…

Βιώνουμε το βάθεμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και την χρεοκοπία των κυρίαρχων πολιτικών του κεφαλαίου, των τραπεζών, των τοκογλύφων και των υποστηρικτών τους σε Ελλάδα και εξωτερικό (ΕΕ-ΔΝΤ), οι οποίες συνεχίζουν να φορτώνουν τα βάρη της κρίσης στους εργαζομένους, να υποθηκεύουν το μέλλον της γενιάς μας και να συμπαρασύρουν στην δική τους καταστροφή όλη την κοινωνία με ελεγχόμενες ή μη χρεοκοπίες. Η επιδίωξή τους είναι να απομυζήσουν κέρδη από μισθούς, συντάξεις, δημόσια περιουσία και δαπάνες, να σώσουν τις τράπεζες και το Ευρώ, να ικανοποιήσουν τις αγορές πληρώνοντας ξανά και ξανά το χρέος και να ισοπεδώσουν κάθε έννοια εργασιακών δημοκρατικών δικαιωμάτων φτιάχνοντας παράλληλα έναν εργασιακό μεσαίωνα αντίστοιχο της Κίνας και της Ινδίας. «Παράπλευρες απώλειες» της δανειακής σύμβασης θα είναι εκατομμύρια άνεργοι, η διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας και του πανεπιστημίου και σχολείου, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, νέα χαράτσια, χιλιάδες απολύσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, μισθούς πείνας, επιτρόπους της ΕΕ σε υπουργεία, κτλ. Αυτό είναι το μέλλον της «κυβέρνησης σωτηρίας του κεφαλαίου», αυτό είναι το κόστος για να σωθεί το ευρώ άρα και οι τράπεζες, αυτό είναι το τίμημα για να μείνουμε στην ΕΕ των Μέρκελ-Σαρκοζί.

Υπάρχει όμως και άλλος δρόμος! Η αποφασιστική πολιτική παρέμβαση του ίδιου του κινήματος των εργαζομένων, φοιτητών νεολαίων και όλου του λαού μέσα από τις απεργίες, τις καταλήψεις στα υπουργεία, στις σχολές και τα σχολεία, και τα όργανα της δικής μας δημοκρατίας απέναντι στο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, είναι αυτή που θέτει του όρους που διεξάγεται η πολιτική από εδώ και μπρος. Μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των εργαζομένων και της νεολαίας, τα πρωτοβάθμια σωματεία, την δημοκρατική τους συγκρότηση, των συντονισμό τους και την ενίσχυση και ενοποίηση της πάλης όλου του λαού σε ένα αγωνιστικό μέτωπο με ανατρεπτική λογική και με πυρήνα ένα αναγεννημένο εργατικό κίνημα σε ρήξη με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ανοίγει ο δρόμος των συλλογικών μας διεκδικήσεων που θα βάλει φρένο στην ξέφρενη πορεία της κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, θα τους ανατρέψει, και θα ανοίξει τον δρόμο για την κοινωνική χειραφέτηση.

Η συσπείρωση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΔΥΣΗ-ΔΗΜΑΡ-ΕΕ-ΔΝΤ στην κατεύθυνση της ευρωπαϊκής επιβολής στον «εχθρό λαό» της πολιτικής που εξυπηρετεί την ντόπια και ξένη ολιγαρχία και βάζει στο γύψο τη χώρα με το νέο υπερδεκαετές μνημόνιο-σφαγείο, μπορεί να φαντάζει δυνατή αλλά ταυτόχρονα ξεγυμνώνει την αδυναμία τους. Η γενιά μας δεν θα συρθεί στην υποτέλεια! Οι εργαζόμενοι και η νεολαία να γίνουν η ατμομηχανή για την ανατροπή της καπιταλιστικής μεταρρύθμισης με συνολικές διεκδικήσεις που θα μας βγάλουν από το βούρκο της κρίσης. Λέμε όχι στο αντεργατικό σφαγείο της ΕΕ! Το φετινό Πολυτεχνείο να σημάνει της ανατροπής της οικονομικής χούντας.

Την ίδια στιγμή η Υπουργός Παιδείας της έκπτωτης κυβέρνησης έστειλε τελεσίδικο στους πρυτάνεις μέχρι τον Δεκέμβρη να γίνουν οι συγχωνεύσεις σε σχολές, να καταρτιστούν τα νέα κατακερματισμένα προγράμματα σπουδών, να συγκροτηθεί λίστα με τα τμήματα που θα βάλουν λουκέτο και να γίνει ξεκαθάρισμα με τους φοιτητές. Στόχος τους είναι να κλείσουν και να συγχωνευτούν τα μισά τμήματα, τα υπόλοιπα να απαξιωθούν και να στρωθεί ο δρόμος ώστε να εφαρμοστεί ο νέος νόμος και οι επιχειρήσεις να ορμήξουν σαν τα κοράκια πάνω στο μέλλον των φοιτητών. Η μεταρρύθμιση στο πανεπιστήμιο είναι οργανικά συνδεδεμένη με την εργασιακή ανασφάλεια-εφεδρεία-κατάργυση συλλογικών συμβάσεων και πλήρως εναρμονισμένη με την πραγματικότητα του μνημονίου και της ΕΕ. Αντίστοιχη πρέπει να είναι και η απάντησή μας! Να τους βγάλουμε στην εφεδρεία!

Παίρνουμε τα μέτρα μας, κλιμακώνουμε τον αγώνα, τους ανατρέπουμε. Με κόμβο το Πολυτεχνείο σπάμε την συναίνεση και την υποταγή και αγωνιζόμαστε να μην περάσει το νέο μνημόνιο και να έρθουμε συνολικά σε ρήξη με τα σχέδια κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Τα σχήματα και οι αγωνιστές της ΕΑΑΚ Βόλου καλούμε:

  • Όλο το πρωτοπόρο δυναμικό που με πρωτότυπο, μαζικό και δυναμικό τρόπο έδωσε την μάχη για την εμφάνιση του φοιτητικού κινήματος το προηγούμενο διάστημα, την ενίσχυση των συνελεύσεων και των συντονιστικών επιτροπών και την εμβάθυνση της αναγκαίας πολιτικής κουβέντας μες στους συλλόγους σε ανατρεπτική κατεύθυνση.
  • Την πλειοψηφία των συναδέλφων μας σε κάθε σχολή που μας ενώνει η μαύρη εργασιακή προοπτική που μας περιμένει σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αλλά και η αναζήτηση ενός πανεπιστημίου για της ανάγκες της κοινωνίας και όχι της αγοράς, η διεκδίκηση δημόσιας δωρεάν παιδείας-υγείας και εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, το δίκαιο του αγώνα της νεολαίας σε σχολεία, σχολές, εργασιακούς χώρους.
  • Τις δυνάμεις της αριστεράς, που είναι αναγκαίο όσο είναι καιρός, να εγκαταλείψουν τις λογικές του συντεχνιακού αγώνα, της διαχείρισης αντί της ανατρεπτικής προοπτικής, των «καπέλων», αλλά και από τις λογικές κομματικής περιχαράκωσης και ενδοκινηματικού εμφυλίου.

Από κοινού και ισότιμα να πάρουμε τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για το επόμενο διάστημα. Στήνουμε σε κάθε σχολή τις ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ για να οργανώσουμε τη πάλη μας, να αναζωπυρώσουμε τις διαδικασίες των συλλόγων απέναντι στην επιδίωξη των ΠΑΣΠ-ΔΑΠ για εκφυλισμό τους και:

  • Να καλέσουμε Γενικές Συνελεύσεις παντού.
  • Να προχωρήσουμε σε καταλήψεις και δημιουργία κέντρου αγώνα το Θόλο το τριήμερο 15-16-17 με εκδηλώσεις και συλλαλητήρια.
  • Να συντονιστούμε με το εργατικό κίνημα, τα πρωτοβάθμια σωματεία, τα συνδικάτα, τους μαθητές, τα κινήματα πόλης και ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, τους εργαζομένους και ανέργους και όλο το πληττόμενο λαό για την κλιμάκωση του ανατρεπτικού αγώνα.

Ούτε σιωπής, ούτε υποταγής, είμαστε η γενιά της ανατροπής!

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ!

Το προηγούμενο διάστημα, εν μέσω καλοκαιριού και αμέσως μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση του μνημονίου, πέρασε προς ψήφιση στη Βουλή το νέο αντιδραστικό νομοσχέδιο για την Παιδεία. Εκεί, γράφτηκε ιστορία μέσα από μια πρωτοφανή συναίνεση: για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση, τα κόμματα εξουσίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με τη συμπαράταξη του φασιστικού ΛΑΟΣ και της ΔΗΣΥ, υπερψήφισαν στο σύνολό του το νομοσχέδιο για την Παιδεία. Γεγονός καθόλου τυχαίο, αν σκεφτούμε τον ρόλο που πρόκειται να παίξουν οι ριζικές αλλαγές στο ελληνικό πανεπιστήμιο προς όφελος του κεφαλαίου.

Το νέο νομοσχέδιο χαρακτηρίσθηκε από την Άννα Διαμαντοπούλου ως τομή για το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, και όντως είναι, αφού στην πραγματικότητα το καταργεί. Καταργεί κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας, κάθε έννοια ελευθερίας διακίνησης των ιδεών, κάθε έννοια μόρφωσης και παιδείας. Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που αλλάζει ριζικά τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση, δημιουργώντας ένα Πανεπιστήμιο αυταρχικό, συγκεντρωτικό, με ακόμη πιο προωθημένο επιχειρηματικό χαρακτήρα.

Οι βασικές πτυχές του νέου νόμου είναι:

  • Κατάτμηση του ενιαίου κύκλου σπουδών σε δύο κύκλους bachelor και master, με την ταυτόχρονη κατάτμηση των προγραμμάτων σπουδών και της παρεχόμενης γνώσης. Τρίτος κύκλος σπουδών θεωρείται η διδακτορική διατριβή. Οι κύκλοι αυτοί, δεν ολοκληρώνονται με βάση τα μαθήματα και την παρεχόμενη γνώση, αλλά με βάση το μάζεμα πιστωτικών μονάδων (ECTS). Πρόκειται για τη λεγόμενη «ποσοτικοποίηση της γνώσης», που καθιστά τον φοιτητή «μηχανάκι με προσόντα», που οξύνει τον ανταγωνισμό και μετασχηματίζει τον ίδιο το ρόλο του Πανεπιστημίου, που (θα έπρεπε να) είναι η μόρφωση.
  • Εισάγεται η έννοια του φοιτητή «μερικής φοίτησης» για φοιτητές που πιστοποιούν ότι εργάζονται τουλάχιστον 20 ώρες τη βδομάδα. Το μέτρο αυτό προφανώς, έρχεται να λειτουργήσει παραπλανητικά. Είναι γνωστό ότι η μεγάλη πλειοψηφία, όχι μόνο των φοιτητών αλλά όλων των εργαζομένων, εργάζονται υπό το καθεστώς μαύρης εργασίας, χωρίς ασφάλιση και χωρίς τη δυνατότητα να αποδείξουν ότι εργάζονται.
  • Εισάγεται η υποχρεωτική παρακολούθηση μαθημάτων με υποβολή παρουσιών, ενώ το μάθημα μπορεί να θεωρηθεί διδαχθέν μόνο εάν έχει συμπληρώσει 13 βδομάδες.
  • Η διαγραφή των φοιτητών που ξεπερνούν τα έτη φοίτησής τους κατά δύο χρόνια επιπλέον (ν+2). Για τους φοιτητές «μερικής φοίτησης» η περίοδος αυτή θα είναι 2ν. Επιπλέον, φοιτητές που δεν έχουν περάσει ένα μάθημα μετά από τρεις εξετάσεις, θα περνούν από επιτροπή με βάση την οποία πιθανά θα διαγράφονται. Τέλος, φοιτητές που δεν εγγράφονται για δύο συνεχόμενα εξάμηνα, θα διαγράφονται.
  • Το μοντέλο διοίκησης των πανεπιστημίων και των τμημάτων αλλάζει ριζικά και γίνεται ακόμη πιο συγκεντρωτικό. Δημιουργούνται 15μελή συμβούλια, στα οποία εισάγονται και εξωτερικά μέλη (8 εσωτερικά+6 εξωτερικά μέλη), ενώ η παρουσία (και ο ρόλος) των φοιτητών θα είναι καθαρά συμβολική.
  • Αλλάζει το μοντέλο εκλογών στο εσωτερικό των Φοιτητικών Συλλόγων, με την κατάργηση των συλλογικών ψηφοδελτίων και την καθιέρωση ενιαίου, προσωποπαγούς ψηφοδελτίου, στην κατεύθυνση της ουσιαστικής κατάργησης των συλλογικών διαδικασιών και της προώθησης του ατομισμού, πέρα κ έξω από κάθε «από τα κάτω» έλεγχο.
  • Καταργείται ολοκληρωτικά το άσυλο! Το άσυλο των αγώνων, το άσυλο των ελευθεριών, που εγκόλπωσε και προστάτεψε τους δίκαιους αγώνες τα νεολαίας και των εργαζομένων για πολλά χρόνια, καταργείται ακριβώς με σκοπό τον εκφοβισμό και την αποδυνάμωση των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας.
  • Καταργούνται σταδιακά τα δωρεάν συγγράμματα, με την καθιέρωση των ηλεκτρονικών συγγραμμάτων.
  • Καθιερώνονται δίδακτρα στον δεύτερο και τρίτο κύκλο σπουδών.
  • Η κρατική χρηματοδότηση μειώνεται σημαντικά, στην κατεύθυνση της αποδέσμευσης του κράτους από την υποχρέωσή του να χρηματοδοτεί την Παιδεία. Τα πανεπιστήμια θα αναγκάζονται να δέχονται χορηγίες και να υποτάσσονται στα συμφέροντά τους. Σε αυτήν την κατεύθυνση, καθιερώνονται οι «επώνυμες έδρες» για τους χορηγούς. Παράλληλα η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων θα εξαρτάται από την αξιολόγηση, με βάση τα τετραετή ακαδημαϊκά – αναπτυξιακά προγράμματα, ένα μέτρο που ισχύει ήδη από το νόμο Γιαννάκου, αλλά το Φοιτητικό Κίνημα έχει καταφέρει σε πολλές σχολές να αποτρέψει την εφαρμογή του.
  • Συγχωνεύονται πανεπιστήμια και ΤΕΙ, ενώ πολλά τμήματα κλείνουν.

Όπως γίνεται φανερό ο νόμος- έκτρωμα της Διαμαντοπούλου έχει στόχο την ισοπέδωση των τίτλων σπουδών και των παρεχόμενων γνώσεων, τη φίμωση κάθε αντίδρασης από την πλευρά της φοιτητιώσας νεολαίας, τη δημιουργία ενός φοιτητή υπόδουλου στην έλλειψη των εφοδίων του στη μαθησιακή διαδικασία (σήμερα λείπουν τα βιβλία των μαθητών, αύριο τα συγγράμματα των φοιτητών), στην υποχρηματοδότηση (λιγότεροι συμβασιούχοι καθηγητές, κατάργηση ΙΕΝ) και στις διαθέσεις των ιδιωτών εργολάβων (απολύονται καθαρίστριες, φύλακες, ολοένα και χαμηλότερη ποιότητα φαγητού στην εστία) και από την άλλη ένα πανεπιστήμιο πλήρως παραδομένο στην επιχειρηματική λειτουργία (εισαγωγή Α.Ε. για τη διαχείριση των πόρων) και στην συνεχή αναζήτηση πόρων για την επιβίωσή του.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ακολουθώντας πιστά τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προωθεί ένα σχέδιο εξόντωσης του ελληνικού πανεπιστημίου, όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα, καθιερώνοντας ένα «νέο πανεπιστήμιο» (στα πρότυπα και του «νέου σχολείου») κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των επιχειρήσεων και της αγοράς εργασίας. Με το νέο νόμο πλαίσιο, ουσιαστικά ενσωματώνονται στην ελληνική ανώτατη εκπαίδευση όλες εκείνες οι κατευθύνσεις που ισχύουν στα υπόλοιπα πανεπιστήμια της Ευρώπης, μέσω της θέσπισης του Ενιαίου Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης, και θέτουν τον φοιτητή ως αντικείμενο ατομιστικό, ανταγωνιστικό προς τους συμφοιτητές του, μοναδικό εργαλείο μεταφοράς στείρας γνώσης ανάλογης με τις ανάγκες της εκάστοτε αγοράς.

Το νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου όπως ψηφίστηκε, πραγματώνει την ιδέα ενός φοιτητή και μελλοντικού αποφοίτου, απόλυτα προσαρμοσμένου στις συνθήκες που του δημιουργούν, δίχως αντίσταση στην αυθεντία της προωθούμενης γνώσης, χωρίς συλλογική μορφή αντίδρασης απέναντι σε οτιδήποτε του αντιπαραβάλλουν, αλλά πειθήνιου στις ορέξεις -τώρα- του οποιουδήποτε καθηγητή, πρύτανη, φορέα εξουσίας -και αργότερα- του εργοδότη του. Το νεοφιλελεύθερο κατασκεύασμα που πιστεύουν ότι θα διέπει την ανώτατη εκπαίδευση στην Ελλάδα, δεν ρυθμίζει μόνο τους κανόνες λειτουργίας του νέου πανεπιστημίου, αλλά θέτει τις βάσεις εξαγωγής εργαζομένων «κατάλληλων» στο καπιταλιστικό μοντέλο παραγωγής, «προσαρμοσμένων» μάλιστα στις νέες μορφές απασχόλησης-ευέλικτης εργασίας (500€ το μήνα, χωρίς μόνιμη θέση και ασφάλεια).

Απέναντι λοιπόν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που προωθεί το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, με τις ευλογίες της συναινετικής αντιπολίτευσης ΝΔ, ΛΑΟΣ και Ντόρας, η απάντηση που πρέπει να δώσει το Φοιτητικό Κίνημα, οι σύλλογοι καθηγητών, οι σύλλογοι εργαζομένων στο πανεπιστήμιο, αλλά και συνολικά το πανεκπαιδευτικό κίνημα, πρέπει να είναι ακόμη πιο ηχηρή, ακόμη πιο δυνατή. Χρέος του Φοιτητικού Κινήματος είναι η ανασυγκρότηση όλων των δυνάμεών του, η κινητοποίηση των συλλογικών μορφών οργάνωσης και συντονισμού, η κλιμάκωση του αγώνα μέσα από συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις διαρκείας σε συμπόρευση με τους εργαζομένους και όλα τα υπόλοιπα κομμάτια της κοινωνίας που κινητοποιούνται, από τα εργατικά σωματεία μέχρι τις λαϊκές συνελεύσεις των πλατειών.

Ο νόμος μπορεί να ψηφίσθηκε με ευρεία συναίνεση του αστικού μπλοκ εξουσίας, δεν νομιμοποιείται όμως στις συνειδήσεις του κόσμου. Το άσυλο δεν αναγνωρίσθηκε ποτέ ως νομοθέτημα του κράτους, αλλά ως ο χώρος ανάπτυξης συλλογικών διαδικασιών και αγώνων ενάντια στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, και ως τέτοιο θα το υπερασπιστούμε μέχρι τέλους. Όπως με τον νόμο 815 το 1978-79, στόχος είναι η μαζικοποίηση του κινήματος και η ανατροπή του νόμου. Καμία εφαρμογή, καμία ανοχή, κανένα πάγωμα, ολική σύγκρουση και ανατροπή. Στόχος μας πρέπει να είναι η ανατροπή του νέου νόμου, η ανατροπή του μνημονίου, η ανατροπή της κυβέρνησης της λιτότητας και της ανεργίας και κάθε άλλου επίδοξου εκφραστή της πολιτικής αυτής.


Το ζήτημα έχει πια τεθεί:

Ή θα εξακολουθήσουμε να γονατίζουμε

όπως αυτός ο δραπέτης

ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο

απέναντί τους.

Μιχάλης Κατσαρός, Ο δούλος


ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ!


χωροΑταξία - ΕΑΑΚ